TAYA

Ang pag-ibig tulad ng isang laro.
Kung hindi ikaw ang hahabulin... Ikaw ang maghahabol.
Ngayon, sa larong ito magpapataya ka ba?
O ikaw ang magpapahabol?

Napangiti ako ng makita ang mga batang naghahabulan sa labas ng bahay. Naalala ko tuloy ang kababata ko.
Simula pagkabata paborito namin ang larong habulan. Madalas ngang ako ang taya...

"Taya ka Keith" sabay hawak ko sa braso nya. 
Tanda na nataya ko na siya. Gustong gusto ko siyang tayain dahil bukod sa mabagal siyang tumakbo eh may pagkalampa pa. Kaya nga inis na inis siya sakin dahil bukod sa madalas ko siyang asarin, basta ako ang taya siguradong siya ang susunod.

"Nakakainis ka talaga! tan. Bakit ba kasi laging ako ang tinataya mo? eh ang dami dami naman nating naglalaro?"

"Wala lang, alam ko kasi hindi ako mapapagod sa paghabol sayo, nakangisi kong sagot.
Eh, ikaw nga laging si Rick ang hinahabol mo," dagdag ko pa.

"Ang yabang mo talaga," iritado sabi niya sabay irap sakin. "Wala ka ng paki kung siya man gusto kong tayain."

"Sus, palibhasa crush mo un noh?" biro ko pa.

"Hindi kaya noh..." defensive mo namang sagot pero kitang kita naman ang pamumula ng pisngi mo.

Pilit akong napangiti. Sana pala hindi ko na tinanung pa un sayo, ayan tuloy nasaktan lang ako.

"Sige, uwi na ako," paalam ko sayo.

"Sige, buti pa nga."

Sa tuwing tumatakbo ako papunta sayo, ikaw naman tumatakbo papunta sa kanya.
Lagi na lang bang ganito? Hahabulin kita tapos hahabulin mo siya.
Sana kahit minsan habulin mo naman ako.

---

Labing-tatlong taon na din pala ang nakakalipas simula ng huli ko siyang makita. Simula noong lumipat kami hindi ko na siya nakita. Pinuntahan ko siya pero nalaman kong lumipat na rin pala sila ng bahay gaya namin.

Nasaan ka na kaya ngayon Keith?

Napatingin ako sa oras ala-singko ng hapon. Narinig kong tumunog ang cp ko at agad ko naman itong dinampot.

1 message
received


Couz, wag mong kalimutang pumunta sa kasal ko ah.
Madami dung chicks...=p

Tin2

Napangiti ako ng mabasa ko ang txt ng pinsan ko. Madaming chicks. Napabuntong hininga ako.
Ang gusto ko lang naman ay si Keith...
Magkikita pa kaya kami?

Hanggang ngayon pakiramdam ko ako pa rin ang taya.
Sila na kaya ni Rick? Sana naman hindi.
Matagal ng natapos ang laro pero kilan ako magsasawang habulin siya?

-----

Maaga akong gumising para pumunta sa kasal ng pinsan ko.
Mukhang matagal pa akong maghihintay dahil wala pang laman ang dyip. Umupo ako malapit sa may driver para hindi naman nakakahiya kung sakali mang makatulog ako. Inilabas ko ang ipod ko atsaka ko inilagay ang headset sa tainga ko.

"Malinta... Malinta..." tawag ng barker sa mga taong nagdadaanan.

Mga ilang minuto pa ay halos napuno na rin.

Mabilis lang pala sa isip isip ko. Mukhang hindi ako malalate.

"Miss, isa na lang sakay ka na," narinig ko pang sabi nung lalake sa labas pero hindi na ako lumingon.

Maya maya sinimulan ng paandarin ng driver ang dyip.

"Bayad po...toll gate lang," sabi ng isang boses babae sa may bandang dulo.

"Paki-abot naman po..." galing parin sa boses mula sa likuran.

Bingi-bingihan naman ang mga katabi niya sa isip-isip ko kaya pinilit kong inabot ang bayad niya kahit na ang layo-layo naman niya sakin.

Ang mukha niya parang nakita ko na siya kung saan.

"Salamat..." nakangiting sabi niya saka ibinaling niya ang tingin niya sa labas.

Pamilyar talaga ang mukha niya sakin. Siguradong nakita ko na siya kung saan. 
Isip Ethan..
Isip...

---

"Oh! ung bababa diyan ng toll gate pwede na dito," sabi ng Manong Driver.
Kumilos na rin ako para bumaba. Naunang bumaba ung babae. Nakawhite na may halong black na dress siya. Sa itsura niya mukhang may pupuntahan siyang okasyon. Saan kaya ang punta nya? Sa isang binyagan o kasalan?

Sumakay na ulit ako ng dyip papuntang Marilao.
Hay, bat naman kasi napakalayo ng bahay ni Tintin. Nakakapagod na.

Maya maya sumakay na rin ang babae. Nagkatinginan kami at halatang medyo nagulat siya ng makita ako.
Ang mata niya... pamilyar talaga sakin.

---

Ang bilis ng byahe andito na kaagad kami. Nagsimula ng bumaba ang ilan sa mga pasahero kasama na rin ang babae.
Kung ganun parehas lang pala kami ng lugar na pupuntahan. Sino kayang pupuntahan niya dito? sa isip isip ko.
Nauna na siyang maglakad sakin pero maya maya'y huminto siya atsaka may kinuha sa bag.

Napangiti ako. Hindi ba siya makapaghintay na makapag-ayos at dito niya pa nagawang magsuklay at magpulbos.
Ang mga babae talaga, oo.
Nauna na akong maglakad sa kanya.

---

"Auntie, asan na po sila?" tanung ko sa tiyahin ko.

"Ikaw pala Ethan... naku eh andun na sila sa munisipyo. Kung gusto mo pumunta ka na lang dun o gusto mo sumabay ka nalang samin?"

"Eh, baka ho marami na kayong kasabay. Mauna na lang po ako sa inyo."

"Oh, siya sige. Inaantay ko pa din ang kaibigan ni tin-tin eh."

"Sige po, aalis na ko."

"Sige, ingat ka."

---

Pagdating ko ng munisipyo hindi ko makita ang pinsan ko kaya naghanap-hanap pa ako.
Patay kang bata ka, naku Ethan malalate kana lagot.
Nagmamadali akong maglakad ng may mabangga akong babae.

"IKAW???" chorus pa naming sabi sa isa't isa.

"Magkakilala kayo?" takang tanung naman ng pinsan kong si Tin-tin.

"Ah, hindi tin, nakasabay ko kasi siya sa dyip kanina.

"Oo nga pala... Keith si Ethan pinsan ko... Ethan si Keith close friend ko," pagpapakilala niya.

Keith ang pangalan niya? sigurado akong siya iyon at hindi ako maaaring magkamali, sabay napatingin ako sa direksiyon nila.
Tama... siya talaga iyon. Kaya pala pamilyar siya sakin, napangiti ako. Napansin kong nagbubulungan sila at nagtatawanan.
D kaya ako ang pinag-uusapan ng dalawang ito?

Salamat, nakita din kita.

Dito na kaya magtatapos ang larong ito?

Sa pagkakataong ito.
Sana siya naman ang maging taya.




-----tapos------

LOVELIFE

Alas-kwatro ng hapon nasa labas kami noon ng bahay, masayang nagkukwentuhan kasama ang mga pamangkin kong ubod ng kukulit. Maya maya napansin nilang wala si Belle, ang kapatid ko.

"Oh! asan si Belle? bakit hindi ata lumalabas? tanung ni Auntie Deth."

"Wala po, baka may date... sagot ko naman."

"Ah..."
Maya maya'y bumaling naman sa akin ang pamangkin kong si Anne.

"Ate, Khiet ilan taon ka na ba? tanung sa akin ng 10 taon gulang kong pamangkin."

"Bente tres... maikling sagot ko sa kanya."

"Ilan un?" takang tanung pa din nya.
Natawa ko. "Twenty three..."

"Ah, eh bakit ikaw wala kang boyfren? tulad ni ate Belle? muling tanung niya sa akin na ngingiti ngiti pa...
Natawa ako... napangiti saka biglang natahimik...

"Walang ganyanan, sabat naman ni Auntie Deth na tumatawa tawa pa."

Hindi ko na sinagot ang tanung sa akin. Ngumiti lang ako sa pamangkin ko. Parang gusto ko tuloy pagsisihan na sinabi ko pang nakipagdate ang kapatid ko. Ako tuloy ang nalagay sa hot seat. 
Nakakainis... ako na naman...
Lagi na lang ako....

Nang matapos ang kwentuhan pumasok na ako ng kwarto ko. Umupo sa kama saka ko binuksan ang T.V.
Biglang nag-echo ulit sa isip ko iyong tanung sa akin ng pamangkin ko.

"Bakit nga ba? naitanung ko sa sarili ko."
Hay, keith bakit mo ba pinoproblema ang isang bagay na hindi naman dapat problemahin?
Eh, ano ngayon kung wala kang lovelife malay mo bukas makasalubong mo na siya.

Nabulabog ang pagmumuni muni ko ng marinig ko ang tunog ng cp ko.

1 message
received

Agad kong binasa ang txt.... galing kay tin-tin

Bruha wag mong kalimutang pumunta bukas sa kasal ko.
Don't be late...

Oo nga pala magpapasakal na bukas ang isa sa mga close friend ko.

------

Maaga akong gumising para maaga akong makapunta, nakakahiya naman kasi kung malalate ako.
Isinuot ko ang isang simpleng white dress na may halong black, favorite color ko kasi ang white and black lalo na sa damit.

Pagkatapos kong mag-ayos, umalis na rin ako ng bahay dahil malayo layo rin ang byahe ko.

Hay, bat naman kasi sa Bulacan pa nakatira si Tin-tin.

Habang naglalakad ako, napapansin kong napapatingin sila sakin. Ewan ko nga ba kung bakit,wala naman akong dumi sa mukha at sa tingin ko naman mukha naman akong tao sa itsura ko. Hindi ko na lang pinansin ang mga etsuserang mga frog...Keber ko sa kanila.

Sumakay ako ng dyip byaheng novaliches bayan atsaka ako umupo sa pinakaunang bahagi nito, favorite ko kasi ang pwestong un dahil mabilis lang makababa. Pagkatapos ng halos 45 minuto nakarating ako ng bayan. Buti na lang walang traffic kung hindi baka abutin ako ng siyam-siyam. Nagsimula na akong maglakad sa may sakayan papuntang malinta. 
Nang makarating ako sa may sakayan ng jeep, sumakay na ulit ako.

"Bayad po, toll gate lang" sabay abot ko ng bayad ko. Nakakainis kasi wala man lang pumapansin sakin lahat nasa ibang dako ang tingin. Ano bang meron sa dyip na ito, mga esnaberang frog.

"Paki-abot naman po", sabi ko sa katabi ko pero parang binging hindi man lang ako pinansin.

Maya maya napansin din ako ng isang lalake, siguro halos magkasing-edad lang kami. Pilit niyang inabot ung kamay ko para makuha ang bayad ko dahil medyo malayo ang pagitan namin.

"Salamat.." ang sabi kong nakangiti.

Pagkatapos nun, ibinalik ko ang tingin ko sa labas.
Buti na lang mabait ung lalake, cute pa...

Pagkatapos ng isang oras na byahe nakarating din ako ng toll gate, un nga lang kung kanina fresh na fresh pa ko ngayon parang bilasang isda na ko dahil sa tagal ng byahe. Pero nakakatuwa dahil sabay kaming bumaba nung mabait na lalake. 

Kilangan ko pang sumakay ng isang dyip papuntang Marilao. Bakit naman kasi napakalayo ng bahay ng bruhang un.

Hay naman...

Pasakay na ako ng dyip ng makita ko ang pamilyar na lalake na nakasakay ko kanina.
Saan kaya bababa ang isang ito?
Matapos ang ilang minutong byahe, nakarating din ako ng Marilao. Un nga lang kilangan ko pang maglakad. Grabeng parusa talaga.
Iyong buhok ko, ang gulo-gulo na... tapos ung mukha ko naman nagmamantika na sa pawis kaya ayun naisipan ko munang huminto at mag-ayos saglit. Nakakahiya naman kasing pumunta dun ng ang sama ng itsura ko.
Nagsuklay lang ako atsaka nagpulbos. Nakakahiya lang dun kasi eksaktong nagpupulbos ako nadaanan ako ng lalakeng nakasabay ko sa dyip, nakangiti pa siya sakin. Napangiwi na lang ako.
D bale hindi ko na naman un makikita eh.

----


"Tin-tin" tawag ko mula sa labas ng bahay nila.
Maya maya lumabas ang mama ng kaibigan ko.

"Keith, ikaw pala... Nauna na sila sa may munisipyo. Saglit lang sumabay ka na lamang samin."

"Ah sige po tita."

--

Pagdating namin sa munisipyo, nakangiti sakin ang bruhang bride. Mukha siyang diwata sa suot niya. Napangiti ako.

"Pangit ba?" tanung agad niya sakin.

"Hindi noh, cute nga eh... mukha kang fairy god mother", tumatawang sabi ko.

"Sira ka talaga.. ikaw asan na ung groom mo?" pabirong tanung niya.

"Baliw..." bf nga wala groom pa..


Maya maya may isang lalakeng nakabangga sakin.

"Dahan dahan naman..." medyo naiinis na sabi ko. Hindi ko makita ang lalake dahil medyo may kataasan siya pero ganun na lang ang gulat ko ng makita ang itsura niya.
ANG LALAKE SA DYIP...

"IKAW????" chorus pa naming tanung sa isa't isa.

"Magkakilala kayo?" takang tanung naman ni Tin-tin sakin.

"Ah, hindi noh.. nakasakay ko kasi siya sa dyip kanina.."

"Oo nga pala... Keith si Ethan pinsan ko... Ethan si Keith close friend ko pagpapakilala niya."

Ah, pinsan pala...

"Bruha, napapansin ko kanina pa nakatingin sayo si Ethan ah... ui..."

"Sus, akala mo lang un..."

"Mukhang type ka ata..."

"Sira ka...imposible noh.."

"Ano namang imposible dun? dalaga ka... binata naman siya..."
Napangiti lang ako...

"Tsaka maganda ka naman..."

"Naku, Ms. Bride wag mo na nga akong pinagbobola.. Puntahan mo na ung groom mo dun oh, magsisimula na ang sakalan..."

"Baliw ka talaga..."sabi niya sakin pero bago siya bumalik sa pwesto niya may ibinulong siya sakin. 
"Gusto ko siya para sayo..."

-----

"Kaibigan mo pala si Tintin", ang sabi ng isang pamilyar na boses mula sa likod ko.

"Oo.. matagal na."

"Ang swerte ko naman pala.."

"Huh? bakit naman?" takang tanung ko.

"Kasi nakilala kita..." sabay ngiti niya.

Napangiti lang ako....

"Magpinsan nga kayo, parehas kayong bolero."

"Nagsasabi lang ng totoo..."

LOVELIFE NA BA ITO?


----tapos----

Now and Forever

It was raining...

Dahil sa wala naman akong dalang payong minabuti kong sumilong sa isang waiting shed mula sa di-kalayuan. Patakbo ko itong tinungo.

Napangiti ako habang pinagmamasdan mula sa kalsada ang mga patak ng ulan. Para akong nanonood ng mga nagsasayaw. Tulad ng isang kanta, ang tunog ng nito ay parang isang musika sa aking tainga. Pero kanina ko napapansin na para bang may mga matang nakatingin sakin. Napatingin ako sa left side ko, and there he was, a simple guy wearing a simple polo shirt and jeans with his eye glasses. 
Napangiti ako, base sa reaksiyon niya mukhang enjoy na enjoy siya sa pinapanood niya na para bang nanonood siya ng isang magandang pelikula. Hindi na ako nakatiis kaya naman nagsalita na ako.

“Huwag mo akong masyadong titigan baka matunaw ako... ang sabi kong ubod ng tamis na nakangiti sa kanya...”

Kitang kita ko ang pamumula ng pisngi niya na para bang nasampal at napakamot pa siya sa ulo saka niya ibinaling ang tingin niya mula sa kung saan. 

Hindi ko mapigilang hindi matawa sa reaksiyon niya. Maya maya makalipas ang ilang minuto nakarinig ako ng boses mula sa kaliwang bahagi ng waiting shed.

"Hi!", maiksing sambit ni Mr. Goody goody boy na halata pa rin na medyo naiilang...

Ewan ko ba pero imbes na sungitan ko siya tulad ng nakagawian ko eh kabaliktaran nun ang ginawa ko. Sa pagkakataong ito magiging nice ako sa kanya.

“I’m Ella... Ella Henares sabay lahad ng palad ko na may kasamang pagkatamis tamis na ngiti.”

Kitang kita ko ang pagkagulat sa mukha niya. Hindi niya siguro akalain na papansinin ko siya. Ang lalakeng ito, may kung ano sa kanya na nagpapagaan sa pakiramdam ko. Pakiramdam ko namamagnet ako sa kanya samantalang wala na mang kakaiba sa kanya.

“M- Mike... Mike Dela Cruz... ang sabi niya sabay abot ng palad ko.”

Mike... nice name...


---



Iyon ang unang pagkakataon na nakipagkilala ako sa isang estranghero...
Sa isang estrangherong naging napakalaking bahagi ng buhay ko....
Nakakatawa pero maniniwala ka bang nalove at first sight ako sa isang lalakeng nagngangalang Mike Dela Cruz.


---



"Hon, ano bang tinitingnan mo diyan?," tanung ko mula sa isang lalakeng nakatanaw sa labas ng bintana namin sabay yakap sa kanya mula sa likod niya.

"Naalala ko lang nung una tayong magkakilala, sabay harap niya sakin." Ikinulong niya sa kanyang mga palad ang mukha ko saka marahang dinampian ng halik ang labi ko.

"You know what hon? alam mo ba kung anong pinakagusto ko sayo?"

Napalabi ako. "Ano?," kunot-noong tanung kong nakatingin ng diretso sa mga mata niya.

Dahil sa mga ngiti mong yan, mas lalo kitang minamahal. Simula noong araw na makilala kita hanggang ngayong kasama na kita.

"I love you..."

"I love you too...."

"Dalawang beses lang kita gustong makasama..."

"Hmmmp... bakit dalawa lang?takang tanung ko."

"Now and forever... my dear wife." 





-the end-

Raindrops

It’s raining... napangiti ako ng makita ang pagpatak ng ulan mula sa aking bintana. It simply reminds me of that day.

I was on my way home ng bigla na lang bumuhos ang malakas na ulan.

“Shit! Bakit naman ngayon pa umulan kung kilan wala akong payong na dala.” 
Imbes na sumugod sa ulan mas pinilikong magstay sa isang waiting shed habang naghihintay ng pagtila ng ulan. Maya maya may isang werdong babae ang pumukaw ng atensiyon ko. Sa lahat ng taong nakasilong sa waiting shed na iyon, hindi ko alam kung bakit tila ba namagnet ako at pinagmasdan ko siya. Ang ganda ng pagkakangiti niya habang pinagmamasdan ang bawat pagpatak ng ulan. Nang hindi makuntento sa panonood isinahod niya pa ang kanyang kamay na para bang kaya niyang saluhin ang bawat patak nito. Hindi ko alam pero wiling wili akong panoorin siya, para siyang bata samantalang kung titingnan ay nasa bente tres anyos na siya.

“Huwag mo akong masyadong titigan baka matunaw ako... ang sabi niyang ubod ng tamis na nakangiti sa akin...”

Pakiramdam ko napahiya ako,hindi ako nakapagsalita kaya napangiwi na lang ako.

“Nakakahiya”, bulong ko... Napansin pala niyang nakatingin ako sa kanya.Masyado kana man kasing obvious mike sabi ko sa sarili ko.

Maya maya naglakas loob na rin akong lapitan siya kahit alam kong wala naman ako nun. Kung alam ko lang kung saan pwedeng bumili nun, siguro bumili na ko ng sandamukal.

“Hi!”, maiksing bati ko sa kanya na medyo nahihiya pa.

“I’m Ella... Ella Henares sabay lahad ng palad niya na pagkatamis tamis pa din ng ngiti sakin.” 

Sa tingin ko mas matamis pa ata sa asukal at coco jam ang mga ngiti niya. Kung ganito laging ngiti ang makikita ko tuwing gigising ako sa umaga, oks na oks na para bang nakainom ng sandosenang vitamins.

“Mike... Mike Dela Cruz... ang sabi ko sabay abot ng palad niya.”


---

It was the day I saw her... 
The day I met her...
The day she started to changed my life...
The day I fell in love with a total stranger...
And I think it was love at first sight...




-the end-

UNEXPECTED

"Expect the UNEXPECTED"

Coffee Shop

7pm

Nakaalis na si James pero nanatili pa rin ako sa coffee shop, naiwang mag-isa. Kahit na nasasaktan ako sa nangyari, Masaya na rin ako dahil alam kung masaya si James sa piling ni Belle, ang bestfriend ko. Alam ni Belle ang tungkol kay James pero kahit kilan hindi ako nagkaroon ng chance na maipakilala ko ang huli sa kanya. Kaya ng minsan ko silang makita hindi ko inaasahan na magkakilala sila. Hindi ko alam kung paano ko ipapaliwanag iyong naramdaman ko ng oras na iyon, parang tinutusok ang puso ko ng libo libong karayom. Narealize kong napamahal na din sa akin si James pero huli na ang lahat dahil wala ng natitirang espasyo para sakin, kung meron man iyon ang pagmamahal niya sa akin bilang kaibigan at bilang bestfriend ng nobya niya.

Palabas na sana ako ng coffee shop ng mapansin ko ang isang magkaparehang seryosong nag-uusap. At dahil sa napadaan ako sa pwesto nila hindi ko maiwasang hindi marinig ang huling salitang binitiwan ng babae para sa kadate niya.

"I'm sorry Ram, but I can only offer you friendship..." ang maarteng pagkakasabi pa ng babae.

Nakakaawa naman ang lalaking ito, sa isip isip ko at tuloy tuloy na sana akong lalabas sa lugar na iyon pero nagbago ang isip ko at binalikan ko ang dalawang magkapareha dahil sa ideyang pumasok sa isip ko. Binalingan ko ang babae na halatang nagulat sa presensiya ko sa harap nilang dalawa, ngiti lang naman ang isinagot ko sa pagkagulat din ng lalake saka ako muling humarap sa babae.

"I'm sorry for the interruption Ms. pero just a friendly advice kahit na hindi naman kita kaibigan at mukang malabong mangyari un, ahmmm pag-isipan mong maigi ang desisyon mo baka kasi isang araw magising kang pinagsisisihan mo ang pambabasted mo sa lalakeng kaharap mo ngayon. Enjoy the night..."

Pagkatapos kong bitiwan ang mga salitang iyon tuluyan na akong umalis sa coffee shop. Napangiti ako sa ginawa kong pangingi-alam, ano nga bang pumasok sa isip ko at ginawa ko iyon?

-----

Binasted ako ni Ysabella pero imbes na malungkot at magmukmok eh hindi mawala ang ngiti sa labi ko. Natatawa pa ako sa nangyari kanina sa loob ng coffee shop. Expected ko na rin na ngayong araw na ito ako babastedin ni Ysa pero hindi ko naman inaasahan na may biglang susulpot na babae sa harap namin na parang isang kabute. Nagulat talaga ako sa babaeng iyon at sa mga sinabi niya kay Ysa. Kung tutuusin dapat talaga nalulungkot ako ngayon pero dahil sa babaeng iyon, napalitan ng saya ang gabi ko. Sino kaya siya? Sana makita ko ulit siya sa coffee shop, gusto ko siyang makilala at magpasalamat na rin. Sana naman pagtagpuin ulit ang landas namin ni Miss Kabute.

-----

Dalawang linggo na akong nagpabalik balik sa coffe shop pero ni anino ni Miss Kabute walang bakas. Hindi kaya alien siya at napadaan lang siya sa lugar na iyon? Natawa ako sa ideyang iyon, kung anu-anong kalokohan ang pumapasok sa isip ko. Nakakapagtaka lang dun hanggang ngayon hindi pa rin siya mawala sa isip ko. Saan ko kaya siya pwedeng makita? Dala ng pagod naisipan kong umupo sa bench sa isang park at ipinikit ko ang mga mata ko para naman mapahinga ang isip ko sa kakaisip sa babaeng iyon. Simula ng makita ko siya hindi na talaga siya mawala sa isip ko. At kapag ganitong nakapikit ako mas lalo ko lang nakikita ang imahe niya, muka siyang anghel dahil maamo ang mukha niya. Maya maya'y nakaramdam ako na may umupo sa kabilang bahagi ng upuang inuupuan ko, pagdilat ko ganun na lamang ang pagkagulat ko ng makita ang isang pamilyar na mukha sa harap ko. Totoo bang nakikita ko ngayon? Si Miss Kabute nasa tabi ko? Pagkakataon nga naman... 

-------

Bakit? tanung ko sa lalakeng katabi ko sa upuan. Napansin ko kasi ang pagkagulat sa mukha niya na bang nakakita siya ng multo.

"Ah, wala naman nagulat lang ako na makita kita dito kung kilan d ko inaasahan."

Naguluhan ako sa sinagot niya, kulang ba siya sa tulog o gutom lang siya at kung anu-anong sinasabi nya, hindi ko naman siya kilala pero parang pamilyar ang mukha niya, hindi ko lang matandaan kung saan ko siya nakita. Saan nga ba? Teka bakit nga ba kilangan ko pang abalahin ang sarili ko sa pag-iisip, baka nakasalubong ko lang siya sa kung saan.

"Hindi mo ba ako natatandaan?" tanung niya...

Napailing ako at pilit kong inalala kung saang lupalop ko ba siya nakita pero wala akong sagot na nakuha dahil mukang ayaw pang magfunction ng utak ko.

"Pasensya kana, hindi ko talaga maalala," sagot ko sa kanya sabay ngiti ng pilit.

Eh sa hindi ko talaga siya matandaan eh....

"Ako nga pala si Ram, sabay lahad niya ng kamay."

"Cheska, sagot ko naman sabay abot ng kamay niya."

Teka Ram? familiar iyong name mo, saan ko nga ba narinig iyon? Isip cheska isip...

""Ah, alam ko na sa coffee shop... ikaw iyong nabasted sa coffee shop? ang medyo napalakas na pagkakasabi ko. Kaya naman bahagyang napatingin sa amin ang mga tao na nandun din sa park. Tama ba ako? sabay ngiti ko sa kanya".

Bahagya naman siyang napangiwi pagkarinig sa sinabi ko sabay kamot sa ulo niya na tila hiyang hiya.

"Oo, ako nga iyon ang sagot niya sabay yuko."

"Naku, pasensiya kana, kung iyon ang nasabi ko sayo...eh ayun kasi talaga ang naalala ko eh", paliwanag ko.

So kamusta naman kayo nung girl na kasama mo last time?

"Ah, ayun wala naman talaga akong chance dun eh, hindi niya talaga ako magugustuhan."

"Siguro ngayon, oo pero darating ang time marerealize niya din un."

"Pano mo naman nasabi iyon?"

"Basta, alam ko.... wala ng marami pang tanung."

to ate AYIE...

advance happy birthday po ate....hehehe
d ko alam kung saan ko isesend kaya nagpost nalang ako...
more birthdays to come....

COUPLE SHIRT

Kanina nagpunta kami ng mall ng kapatid ko. Habang tumitingin tingin kami may isang boutique dun na inaalok kami ng couple shirt. Kung tutuusin pwedeng bumili nun ang kapatid ko since may bf naman siya. At infairness ah ang cute nung couple shirt nga. Sa totoo lang dati ko pa gusto magkaroon ng ganun, un ung mga time na may bf pa ako. Kaso hindi kami nagkaroon ng chance na makabili ng ganun tsaka d ko din alam kung type ng guy na magsuot ng ganun parang ang korni kasi..hehehe... Gusto ko nga sana bumili ng isang shirt lang kanina kaso mas mapapamahal ata ako kung isa lang ang bibilin ko plus mukha akong ewan na magsuot nun dahil wala namang pakners..nyahaha... Ang dami dami pang lovers kanina, nakakainggit tuloy. 

HAPPY TATAY'S DAY!!!

Sa totoo lang kagabi ko pa sana gustong gumawa ng isang video para sa aking pudra. Kaso lang habang naiisip ko ung mga gusto kong sabihin para sa kanya, nag-uunahan na sa pagpatak ung mga luha kong pilit pinipigilan. Pero sadya talagang makulit si luha dahil ayaw magpaawat... Ayun kagabi para akong tangang naiiyak, tulo pati sipon... (ewwww...yuckknesss...)

Pero para sa tatay ko...

Alam ko po hindi ako mabuting anak...
Hindi ako perpekto...
Higit pa dun, madalas ko kayong mabigo...
sa mga bagay bagay na ginagawa ko...
Sorry po kasi sa ngayon hindi ko pa natutupad ung pangarap ko na para sa inyo.
Sorry po kasi hindi ko kayang abutin ung expectation niyo para sa kapatid ko...
Sorry kasi mahina ang loob ko...
Sorry kasi hanggang ngayon umaasa pa rin ako sa inyo ni mama.
Basta sorry po kung hindi man ako naging mabuting anak para sa inyo.

Salamat po sa lahat ng pagtitiis niyo para lang mabigyan kami ng maayos na buhay...
kahit na alam kong hirap na hirap na din kayo...
Salamat po sa lahat ng mga sinasabi niyo kahit minsan masakit dahil ito ung mga bagay na nagpaparealize sakin na mali ako...
Salamat po sa mga encouraging words sa tuwing nawawalan na ako ng pag-asa...
Salamat po sa pagbibigay ng buhay sakin para makita ang mundong earth...
Salamat po sa pagiging TATAY...

Natawa ako sa sinabi niyo kanina sa phone...
Masaya na akong marinig iyong mga tawa niyo...

MAHAL NA MAHAL KA PO NAMIN.....
siguro d lang kami showy...
pero LOVE KA NAMIN..

ANOTHER CHANCE(SHORT long LOVE STORY)

Namamasyal kami ng girlfriend kong si Belle ng bigla nalang magring ang phone ko. Hindi ko na sana sasagutin kung sino man ang tumatawag pero pumayag si Belle na kausapin ko na kung sino man ang tumatawag.

“Sige na go ahead, answer your phone baka importante yan.”

Agad kong kinuha ang phone ko sa bulsa ng jacket at nakita kong nakarehistro ang pangalang “Cheska”. Nagtataka man sa tawag na iyon sinagot ko na rin hanggang sa makarinig ako ng malungkot na boses sa kabilang linya.

Cheska, bakit? May kailangan ka? Agad kong tanung sa kausap ko sa kabilang linya habang nakatingin ako kay Belle na tila ba bahagyang nagkaroon ng lungkot ang kanyang mga mata.

Oh, sige ang maikli kong sagot sa kausap ko at saka  ko ibinalik ang cp sa bulsa ko.

Belle, Ok lang ba kung pupuntahan ko siya? Tanung ko.

“Ok lang naman, uuwi nalang siguro ako.”

Hindi, intayin mo ako dun sa may park sa lagi nating pinupuntahan. Saglit lang ako, babalik ako agad. Ako ang sumundo sayo kaya dapat lang ako din ang maghatid sayo.

Basta antayin mo ako ah, ang sabi ko sa kanyang nakangiti bago tuluyang umalis sa lugar na iyon.

---------

Si Cheska... Sino nga ba siya sa buhay ko?

Siya ang babaeng minahal ko sa loob ng 5 taon mula pa noong nasa 3^rd year High School ako. Simple lang siya, matalino, maganda para sa akin perpekto siya. Sabihin nalang natin na siya ang first love ko... Ang babaeng minsan kong pinangarap na makasama sa buhay ko, pero sa loob ng limang taon na iyon hindi ako nagkaroon ng chance sa kanya. Sabihin nalang nating dahil sa hindi niya ako gusto. Paunti-unti natanggap kong hindi talaga kami para sa isa’t isa dahil hanggang sa pagkakaibigan lang ang pwede niyang i-offer sa akin.

Nasa harap na pala ako ng coffee shop kung saan niya ako binasted, kung dati rati’y nalulungkot ako sa tuwing maaalala ko un, ngayon natatawa nalang ako sa tuwing mapapadaan ako sa lugar na ito. Pumasok ako sa loob ng coffee shop at nakita ko siya sa mismong upuan na inupuan namin nun. Lumapit ako sa kanya saka ko napansing napakalungkot niya.

“Kamusta? Pasensiya kana kung pinaghintay kita, hindi rin nga pala ako pwedeng magtagal dahil may nag-aantay sa akin”, bungad ko sa kanya.

“Im sorry James, nagkamali ako... Siguro naman pwede pa nating ibalik ung dati?”

“Anong ibig mong sabihin Cheska?” Naguguluhan kong tanung sa kanya.

“James, narealize kong Mahal kita... na nasa iyo ang mga katangiang hinahanap ko sa isang lalake. Hindi ba pwedeng ako nalang ang mahalin mo ulit? Ako naman iyong mahal mo dati diba? Pwede ba siguro nating ibalik iyong dati? Na sa akin lang umiikot ang mundo mo? Hindi ba pwedeng ako nalang James? Ako nalang.... ang maluha-luhang pagsusumamo niya sa akin.”

Ngayon nasa harap ko ang babaeng minahal ko sa loob ng limang taon. Noon ako iyong nasa sitwasyon niya... Umaasa sa pagmamahal niya at atensiyon, ngayon naman iba na ang sitwasyon. Nabaliktad na para bang isang gulong. Hindi ko inaasahan na iyong mga salitang gusto kong marinig noon sa kanya, maririnig ko kung kilan huli na ang lahat.... kung kilan iba na ang mahal ko at marami ng nagbago. Kung dati makita ko lang siya buo na ang araw ko, ngayon si Belle na ang nakakagawa noon. Ayoko man makita siyang umiiyak at nasasaktan sa harap ko pero alam kong mas makabubuting malaman niyang marami ng nagbago sa pagitan naming dalawa. Kung dati’y siya lamang ang nagmamay-ari at laman ng puso ko, ngayon ay iba na, si Belle. Ang pinakamamahal kong si Belle.

“Hindi ko alam kung anong dapat kong sabihin sayo Cheska, hindi ko gustong makita ka sa ganyang kalagayan. Sa loob ng limang taon ikaw lamang ang babaeng minahal ko, pero ng sabihin mo sa aking hindi mo ako gusto, paunti unti natutunan kong tanggapin iyon. Na sa pagkakaibigan lang talaga tayo pwede. Masaya ako dahil may isang taong nagmamahal sakin ng lubos, si Belle. Kapag kasama ko siya hindi ko alam kung anong salitang dapat sabihin para lang maidescribe ko iyong sayang nararamdaman ko. Basta ang tanging alam ko lang gagawin ko ang lahat para sa kanya. Ang paliwanag ko kay Cheska.”

“Sa tingin ko talagang mahal mo siya, ngayon lang kasi kita nakitang ganyan. Sa tuwing babanggitin mo kasi iyong pangalan niya iba iyong ning-ning sa mga mata mo. Akala ko kasi pwede ko pang itama ang maling desisyong nagawa ko, akala ko pwede ko bang ibalik iyong dating James na laging ako ang inaalala, inaalagaan at minamahal. Masakit lang dun kasi iyong dating oras na inilalaan mo para sa akin ngayon ay para sa iba na. Kung may pinagsisisihan man ako sa buhay ko ngayon, alam mo kung ano? Iyon ung oras na binalewala ko iyong pagmamahal mo para sa akin. Bakit nga ba kasi ngayon ko lang narealize na nasa iyo lang pala iyong hinahanap ko kung kilan huli na ang lahat? Ang tanga ko talaga...”

“I’m sorry”....iyon lamang ang tanging salitang nasabi ko.

“You don’t have to apologize James, ako naman iyong may kasalanan eh... You may go, someone’s waiting for you... huwag mo siyang pag-aantayin gaya ng ginawa ko sayo noon.”

“Salamat cheska... sige aalis na ako, ingat ka nalang...

-------

“Belle, tawag ko mula sa di kalayuan sabay ngiti sa kanya.”

Naglakad siya papalapit sakin at napansin kong ang bagal ng lakad niya dahil sa nasira pala ang sandals na suot niya.

“Anong nangyari diyan sa suot mo? Tanung ko.”

“Masyado na sigurong luma kaya natuluyang bumigay, sabay ngiti niya.”

“Sige sakay kana sa likod ko.”

“huh? Bakit?”...

“Masama bang kargahin ko ang girlfriend ko?”

“Pero nakakahiya, siguradong pagtatawanan tayo ng makakakita sa atin.”

“Hayaan mo na sila... naiingit lang iyong mga iyon...”

“Sige na nga, alam ko naman na hindi mo ako titigilan eh...”

“Akala ko James, hindi mo na ako babalikan eh”, ang sabi niya sa akin.

“Pwede ko ba namang gawin un sayo? Mahal kaya kita noh... wala ka bang tiwala sakin?”

“Syempre meron, may takot lang akong nararamdaman pero ok na iyon andito ka na eh...”

“I love you James...”

“Mas mahal kaya kita payat...”

“Payat ka diyan? Ang yabang mo...”

“Hahaha.... totoo naman eh...”

“Hindi na kita bati noh..”

“Bati naman kita...”

-the end-